ในยุคที่ไอศกรีมซันเดย์ราคาถูกลงมาก เด็กชายวัย 10 ขวบคนหนึ่งเดินเข้าไปในร้านกาแฟของโรงแรมและนั่งลงที่โต๊ะ พนักงานเสิร์ฟวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าเขา
“ไอศกรีมซันเดย์ราคาเท่าไหร่?”
“50 เซ็นต์” พนักงานเสิร์ฟตอบ
เด็กชายตัวน้อยดึงมือออกจากกระเป๋าและตรวจดูเหรียญจำนวนหนึ่งในนั้น
“ไอศกรีมธรรมดาจานละเท่าไหร่?” เขาถาม มีคนรอโต๊ะอยู่บ้างแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็ดูใจร้อนนิดหน่อย
“35 เซ็นต์” เธอกล่าวอย่างห้วนๆ
เด็กน้อยนับเหรียญอีกครั้ง “ผมขอไอศกรีมธรรมดา” เขาพูด
พนักงานเสิร์ฟนำไอศกรีมมา วางบิลบนโต๊ะแล้วเดินออกไป เด็กชายกินไอศกรีมจนหมด จ่ายเงินให้แคชเชียร์แล้วเดินออกไป
เมื่อพนักงานเสิร์ฟกลับมา เธอก็เริ่มเช็ดโต๊ะและกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากกับสิ่งที่เธอเห็น
ตรงนั้นมีเงิน 15 เซ็นต์วางอยู่อย่างเรียบร้อยข้างจานเปล่า ซึ่งเป็นเงินทิปของเธอ
In the days when ice cream sundaes cost much less, a 10-year-old boy walked into a hotel coffee shop and sat at a table. A waitress put a glass of water in front of him.
“How much is an ice cream sundae?”
“50 cents,” replied the waitress.
The little boy pulled his hand out of his pocket and examined a number of coins in it.
“How much is a plain dish of ice cream?” he asked. Some people were now waiting for a table, and the waitress was becoming a bit impatient.
“35 cents,” she said curtly.
The little boy counted the coins again. “I’ll have the plain ice cream,” he said.
The waitress brought the ice cream, put the bill on the table, and walked away. The boy finished the ice cream, paid the cashier, and left.
When the waitress came back, she began to wipe down the table and then swallowed hard at what she saw.
There, placed neatly beside the empty dish, were 15 cents—her tip.
