Our Old Bed for Two

เตียงไม้ตัวเดิม
ยังส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด เหมือนเดิม

ทั้งที่วันนี้…
มันเหลือแค่ ฉันคนเดียว

ฉันนั่งลงช้า ๆ
ลูบตรงมุมที่เธอเคยนอนประจำ

เหมือนมันยังอุ่นอยู่
ทั้งที่จริง… มันเย็นไปนานแล้ว

The same old wooden bed
still creaks and groans just as it always did.

Even though today…
only I remain.

I sit down slowly
and trace the corner where she always slept.

It feels like it might still be warm —
though in truth… it has been cold for a long time now.

“จำได้ไหม…
เธอชอบแย่งหมอนฉันทุกคืนเลย”

ฉันเผลอพูดออกมา
ทั้งที่รู้ดีว่า ไม่มีใครตอบ

ภาพวันเก่า ๆ มันย้อนกลับมาเอง

คืนที่เรานอนคุยกันจนเช้า…
คืนที่เธองอแง บอกว่าไม่อยากให้ฉันหลับก่อน
เพราะกลัวว่าฉันจะหายไป

“อย่าหายไปไหนนะ”

เธอเคยพูดแบบนั้น…
พร้อมกอดฉันแน่น

“Do you remember…
you used to steal my pillow every single night.”

The words slipped out before I could stop them —
even though I know no one is here to answer.

Old memories find their way back on their own.

The nights we talked until morning…
the nights you would cling to me, saying you didn’t want me to fall asleep first —
afraid that I might disappear.

“Don’t go anywhere.”

You said that once…
and held me close.

ฉันยิ้ม ทั้งน้ำตา

“สุดท้าย…
คนที่หายไป กลับเป็นเธอเอง”

เสียงนาฬิกาดัง ติ๊ก ๆ ในห้องเงียบ ๆ

ไม่มีเสียงหัวเราะของเธอแล้ว
ไม่มีเสียงบ่นว่าแอร์หนาวไป
ไม่มีมืออุ่น ๆ ที่คอยดึงผ้าห่มมาให้ฉัน

I smile through my tears.

“In the end…
the one who disappeared — was you.”

The clock ticks quietly in the silent room.

No more sound of your laughter.
No more complaints that the air conditioning is too cold.
No more warm hands reaching over to pull the blanket around me.

ฉันล้มตัวลงนอน ฝั่งเดิม
ฝั่งที่เคยนอนชิดเธอ

“วันนี้… ขอเบียดหน่อยนะ”

ฉันกระซิบเบา ๆ เหมือนเธอยังอยู่

น้ำตามันไหลเองแบบ ห้ามไม่ได้
เพราะความทรงจำมันยังชัดเกินไป

I lie down on the same side —
the side I used to sleep pressed close to you.

“Tonight… let me stay near you, just a little.”

I whisper softly, as though you are still here.

The tears fall on their own — impossible to stop —
because the memories are still far too clear.

เตียงตัวนี้
มันไม่ได้เก่าเพราะ กาลเวลา

แต่มันเก่า…
เพราะมันไม่มี “เรา” อีกแล้ว

“ถ้าวันนั้นฉันกอดเธอให้แน่นกว่านี้…
เธอจะยังอยู่ไหมนะ…”

ไม่มีคำตอบ

มีแค่ฉัน
กับเตียงนอนเก่าเราสองคน
ที่ตอนนี้… เหลือเพียงคนเดียว

This bed
did not grow old because of time.

It grew old…
because there is no longer “us” in it.

“If only I had held you tighter that day…
would you still be here…?”

No answer comes.

There is only me —
and our old bed for two,
that now… holds only one.