🖤 ความรักสีดำ — ตอนที่ 0: เธอคือใคร
Black Love — Episode 0: Who Is She?
ฝนตกหนักในคืนนั้น ถนนเปียกสะท้อนแสงไฟ
It rained heavily that night. The wet street reflected the lights.
เงียบจนได้ยินแค่เสียงหยดน้ำ
It was so quiet, you could only hear the sound of dripping water.
เธอ…เดินอยู่คนเดียว ผู้หญิงที่ไม่มีใครรู้จัก
She… walked alone — a woman that nobody knew.
ชาย / Man
“ขอโทษนะครับ…หลงทางเหรอ”
“Excuse me… are you lost?”
เธอหันไป ยิ้มบาง ๆ
She turned around and gave a faint smile.
หญิง / Woman
“ฉัน…ไม่มีที่ไป”
“I… have nowhere to go.”
ชาย / Man
“งั้นให้ผมไปส่งไหม”
“Then shall I walk you somewhere?”
หญิง / Woman
“ได้สิ”
“Sure.”
ทั้งสองเดินไปด้วยกัน ท่ามกลางฝนที่เริ่มเบาลง
The two walked together as the rain began to ease.
ชาย / Man
“คุณชื่ออะไร”
“What is your name?”
เธอนิ่งไปแป๊บหนึ่ง เหมือนกำลัง “นึก”
She paused for a moment, as if she was trying to “remember.”
หญิง / Woman
“ฉัน…จำไม่ได้”
“I… can’t remember.”
ชาย / Man
“จำไม่ได้?”
“You can’t remember?”
หญิง / Woman
“แต่ไม่เป็นไรหรอก…เดี๋ยวก็มีคนเรียกฉันเอง”
“But it’s fine… someone will call me by name soon enough.”
ทั้งสองมาหยุดที่ป้ายรถเมล์ร้าง ไฟกระพริบ ลมพัดเย็นผิดปกติ
They stopped at an abandoned bus stop. The light flickered. The wind blew unnaturally cold.
ชาย / Man
“คุณอยู่คนเดียวเหรอ”
“Are you alone?”
หญิง / Woman
“ไม่หรอก”
“No.”
ชาย / Man
“แล้วใครอยู่กับคุณ”
“Then who is with you?”
หญิง / Woman
“คนที่จำฉันได้”
“The one who remembers me.”
ชาย / Man
“งั้นผมคงไม่ใช่สินะ”
“Then that person is probably not me.”
เธอไม่ตอบ แค่ยิ้ม
She did not answer. She only smiled.
เสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้น เขาหันไปรับสาย
His phone rang. He turned to answer it.
เขาคุยไม่ถึงนาที พอหันกลับมา — เธอหายไปแล้ว
He spoke for less than a minute. When he turned back — she was gone.
เหมือนไม่เคยมีคนยืนอยู่ตรงนั้น
As if no one had ever stood there.
เขากำลังจะเดินกลับ แต่สายตาไปสะดุดอะไรบางอย่าง
He was about to walk away, but his eyes caught something.
ร่างของผู้หญิงคนนั้น นอนอยู่กลางถนน
The body of that woman was lying in the middle of the road.
เลือดค่อย ๆ ไหลออกมา ปะปนกับน้ำฝน
Blood slowly flowed out, mixing with the rainwater.
ตาเธอเบิกกว้าง มองขึ้นฟ้า
Her eyes were wide open, staring up at the sky.
เสียงคน / Bystander
“ชนคนครับ! เรียกรถพยาบาล!”
“Someone’s been hit! Call an ambulance!”
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป มือสั่น
He slowly walked closer, his hands trembling.
แล้วก็ต้องชะงัก เพราะผู้หญิงคนนั้น กำลัง “ยิ้ม”
Then he froze — because that woman was “smiling.”
แม้ร่างจะนิ่งสนิท
Even though her body was completely still.
เสียงบางอย่างกระซิบข้างหูเขา เบามาก
Something whispered softly beside his ear.
เสียงกระซิบ / Whisper
“…ตอนนี้ คุณจำฉันได้หรือยัง”
“…Do you remember me now?”
เขาหันขวับ ไม่มีใคร
He spun around. No one was there.
พอกลับมามองอีกครั้ง ร่างนั้น…หายไปแล้ว
When he looked back again, the body… was gone.
เหลือแค่คราบเลือด กับเงาสะท้อนบนพื้นน้ำ
Only a bloodstain remained, and a reflection on the wet ground.
และในเงานั้น มีผู้หญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ข้างหลังเขา ยิ้ม
And in that reflection, a woman stood behind him — smiling.
รอให้ใครสักคน “จำเธอได้”
Waiting for someone to “remember her.”