🖤 ความรักสีดำ — ตอนที่ 2: เธอไม่ชอบให้ฉันมีใคร
Black Love — Episode 2: She Doesn’t Like Me Having Anyone
หลังจากวันนั้น ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตผม…มีแค่ “เธอ”
After that day, I began to feel that my life… had only “her.”
ไม่ใช่เพราะผมเลือก แต่เพราะทุกอย่างอื่นมันค่อย ๆ หายไป
Not because I chose it — but because everything else slowly disappeared.
เพื่อน / Friend
“ไปกินข้าวกันไหมวะ”
“Hey, want to go grab some food?”
เพื่อนผมทักมา ผมกำลังจะตอบตกลง
My friend messaged me. I was about to say yes.
เธอ / Her
“อย่าไปเลยนะ”
“Don’t go, okay?”
เสียงเธอดังขึ้นข้างหู ผมหันไป เธอนั่งอยู่บนเตียง ยิ้มเหมือนไม่มีอะไร
Her voice sounded beside my ear. I turned — she sat on the bed, smiling as if nothing was wrong.
ผม / Me
“ทำไมล่ะ”
“Why?”
เธอ / Her
“ฉันอยากอยู่กับคุณ”
“I want to be with you.”
ผม / Me
“แป๊บเดียวเอง เดี๋ยวก็กลับ”
“It’s just for a bit. I’ll be back soon.”
เธอไม่ตอบ แค่ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่เหมือนเดิม
She didn’t answer. She only smiled. But that smile was different from before.
คืนนั้น เพื่อนผมไม่มา
That night, my friend never came.
เพื่อน / Friend
“ขอโทษว่ะ รถล้ม เข้าโรงบาล”
“Sorry man, I fell off my bike. I’m in the hospital.”
ผม / Me
“บังเอิญว่ะ…”
“What a coincidence…”
เธอ / Her
“เห็นไหม คนพวกนั้น…ไม่เหมาะกับคุณ”
“See? Those people… are not right for you.”
รุ่นพี่ / Senior
“เย็นนี้ไปนั่งร้านเหล้ากันไหม”
“Want to go to a bar tonight?”
ผมลังเล แต่เธอกระซิบ “ไปสิ” — น้ำเสียงต่างออกไป เหมือนกำลัง “ทดสอบ”
I hesitated. But she whispered “Go on” — her tone was different. As if she was “testing” me.
คืนนั้น รุ่นพี่คนนั้น…ไม่มา “ขอโทษนะน้อง พี่มีเรื่องด่วน”
That night, my senior never came. “Sorry, something urgent came up.”
สองครั้งติด ผมเริ่มไม่สบายใจ
Twice in a row. I was starting to feel uneasy.
ผม / Me
“มันเกี่ยวกับคุณไหม”
“Does this have anything to do with you?”
เธอ / Her
“คุณคิดว่าไงล่ะ”
“What do you think?”
ผม / Me
“คุณทำอะไรเขา?”
“What did you do to them?”
เธอ / Her
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันแค่…ไม่อยากให้ใครเอาคุณไปจากฉัน”
“I didn’t do anything. I just… didn’t want anyone to take you away from me.”
ผม / Me
“ผมไม่ได้เป็นของคุณนะ”
“I am not yours.”
รอยยิ้ม…หายไป เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสีหน้าของเธอ “ว่างเปล่า”
Her smile… vanished. It was the first time I saw her face go completely “blank.”
เธอ / Her
“คุณแน่ใจเหรอ”
“Are you sure?”
ห้องเงียบลงทันที ผมรู้สึกหนาว ทั้งที่แอร์ไม่ได้แรง
The room fell silent at once. I felt cold, even though the air conditioner wasn’t strong.
เธอ / Her
“ตั้งแต่วันนั้น…คุณก็เป็นของฉันแล้ว”
“Since that day… you have already been mine.”
ผม / Me
“วันไหน…”
“Which day…?”
เธอ / Her
“วันที่คุณทิ้งฉันไว้ไง”
“The day you left me behind.”
ผมตัวแข็ง ภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
I froze. Images rushed into my mind.
ฝนตก ถนนเปียก เสียงเบรก ผู้หญิงคนหนึ่งล้มลง
Rain. A wet road. The screech of brakes. A woman falling down.
ผม / Me
“ไม่…ไม่ใช่ผม…”
“No… it wasn’t me…”
เธอเดินเข้ามาใกล้ ช้า ๆ ยื่นมือมาแตะแก้มผม เย็นเฉียบ
She walked closer, slowly. She reached out and touched my cheek. Ice cold.
เธอ / Her
“คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ ฉันจำได้หมด”
“It’s okay that you don’t remember. I remember everything.”
เธอ / Her
“คุณบอกว่าจะกลับมาหาฉัน แต่คุณก็เดินหนีไป”
“You said you would come back to me. But you walked away.”
น้ำตาเธอไหล แต่รอยยิ้ม…ยังอยู่
Tears ran down her face. But her smile… remained.
เธอ / Her
“ตอนนี้…ฉันเลยต้องอยู่กับคุณเอง”
“So now… I have to stay with you myself.”
ผม / Me
“คุณ…ต้องการอะไรจากผม”
“What… do you want from me?”
เธอหยุด มองตรงเข้าตาผม แล้วตอบเบา ๆ
She stopped. She looked straight into my eyes. Then answered softly.
เธอ / Her
“ทุกอย่าง”
“Everything.”
ไฟในห้องกระพริบ
The light in the room flickered.
ในกระจกข้างหลังผม เธอไม่ได้ยืนข้างผม แต่ยืน “ซ้อนทับ” อยู่กับตัวผม
In the mirror behind me, she was not standing beside me — she was standing “overlapping” with me.
เหมือนเธอ กำลังค่อย ๆ “กลายเป็นผม”
As if she was slowly “becoming me.”
เสียงกระซิบ / Whisper
“คุณจะไม่ต้องมีใครอีกเลย”
“You will never need anyone ever again.”
เสียงกระซิบ / Whisper
“…นอกจากฉัน”
“…Except me.”