🖤 ตอนที่ 1: การลงโทษ
Black Love — Episode 1: The Punishment
เสียงชอล์กขูดกระดานดัง แกรก…แกรก…
The sound of chalk scraping the board echoed—scratch… scratch…
วินสะดุ้งตื่น
Win jolted awake.
หัวเขายังหนัก ๆ ภาพตรงหน้าพร่าไปหมด ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นเป็นกระดานดำเต็มไปด้วยตัวเลข
His head felt heavy. His vision blurred before slowly focusing on a blackboard filled with numbers.
ห้องเรียนว่างเปล่า
The classroom was empty.
เงียบเกินไป
Too quiet.
ครูมานพ / Teacher Manop
“ตื่นแล้วก็ทำให้เสร็จ”
“Now that you’re awake, finish it.”
วินหันไป เห็นครูยืนอยู่ตรงประตู แสงจากทางเดินด้านนอกทำให้หน้าเขามืดครึ่งหนึ่ง
Win turned. The teacher stood at the doorway, half his face swallowed by the hallway light.
ครูมานพ / Teacher Manop
“โจทย์ทั้งหมดบนกระดาน…ห้ามผิดแม้แต่ข้อเดียว”
“Every problem on the board… not a single mistake.”
วินพยักหน้าเบา ๆ
Win nodded slightly.
ครูมานพ / Teacher Manop
“เสร็จแล้วล็อกอาคารให้เรียบร้อยนะ…ลุงภารโรงรอรับของขวัญจากเธออยู่”
“Lock the building when you’re done… the janitor is waiting for your gift.”
คำว่า “ของขวัญ” ทำให้วินขมวดคิ้ว
The word “gift” made Win frown.
ยังไม่ทันถามอะไร ครูมานพก็เดินออกไป
Before he could ask anything, the teacher walked away.
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไป
The footsteps slowly faded.
…เงียบ
…Silence.
วินหันกลับไปมองกระดาน ตัวเลขเต็มไปหมด
Win turned back to the board. Numbers filled every inch.
แต่มีบางอย่างแปลก
But something felt wrong.
เขาจำไม่ได้ว่า…มันเยอะขนาดนี้ตั้งแต่แรก
He didn’t remember there being this many.
เขาหยิบชอล์กขึ้นมา มือสั่นนิด ๆ
He picked up the chalk, his hand trembling slightly.
เริ่มทำข้อแรก
He started the first problem.
1 + 7 = 8
1 + 7 = 8
แต่ทันทีที่เขาเขียนคำตอบ
But the moment he wrote the answer—
แกรก…
Scratch…
มีรอยใหม่ปรากฏขึ้นเองบนกระดาน
A new mark appeared on the board by itself.
เหมือนมีใครอีกคนกำลังเขียน
As if someone else was writing.
ข้อความค่อย ๆ ปรากฏ
Letters slowly formed.
“คนที่ไม่ตั้งใจเรียน…ต้องถูกแก้ไข”
“Those who don’t pay attention… must be corrected.”
วินกลืนน้ำลาย
Win swallowed hard.
วิน / Win
“ใครวะ…”
“Who the hell…?”
ไม่มีเสียงตอบ
No answer came.
มีแต่เสียง…ครืด…ลากกับพื้นจากชั้นบน
Only a dragging sound… from upstairs.
วินรีบทำโจทย์ต่อ แต่ยิ่งทำ ตัวเลขยิ่งเพิ่ม
Win rushed through the problems, but the more he solved, the more appeared.
เหมือนมันไม่อยากให้เขาทำเสร็จ
As if it didn’t want him to finish.
กึก… เสียงดังจากใต้โต๊ะ
Thunk… a sound came from beneath the desk.
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
Knock… knock… knock…
เหมือนมีใครอยู่ข้างล่าง
As if someone was underneath.
เสียงหยุดไป แล้วกระซิบดังขึ้นข้างหู
The knocking stopped… then a whisper came close to his ear.
“เจอแล้ว…”
“Found you…”
วินเงยหน้าขึ้นทันที
Win jerked his head up.
กระดานดำเปลี่ยนไป
The blackboard had changed.
ไม่มีโจทย์อีกแล้ว
No more equations.
มีแค่ข้อความเดียว
Only one message remained.
“ถึงตาเธอแล้ว”
“It’s your turn.”
เสียงลากของหนักดังขึ้นหน้าห้อง
A heavy dragging sound echoed from outside the classroom.
ลูกบิดประตูค่อย ๆ หมุน
The doorknob slowly turned.
แกร๊ก…
Click…
(จบตอนที่ 1)
(End of Episode 1)