ตอนที่ 2: การรอคอย
Episode 2: The Waiting
ปีแรกหลังจากพลอยไป ทุกอย่างยังสดอยู่
In the first year after Ploy left, everything still felt fresh.
นนท์ยังจำวันที่เธอเดินหายไปในสนามบินได้ชัด
Nont clearly remembered the moment she disappeared at the airport.
ยังจำสัมผัสมือของเธอ และคำว่า “สัญญานะ”
He still remembered her touch… and the word “promise.”
เขาส่งข้อความไปหาเธอ
He sent her a message.
ข้อความ / Message
“ถึงแล้วบอกด้วยนะ”
“Let me know when you arrive.”
ไม่มีการตอบกลับ
There was no reply.
วันต่อมา เขาส่งอีกครั้ง
The next day, he sent another message.
ข้อความ / Message
“เป็นไงบ้าง ปรับตัวได้ไหม”
“How are you? Are you adjusting well?”
ยังเงียบ
Still silence.
ข้อความ / Message
“เราไปห้องสมุดมา…คิดถึงว่ะ”
“I went to the library… I miss you.”
แต่เขายังเชื่อว่าเธอแค่ยุ่ง
But he believed she was just busy.
เดือนแรก เขายังไปที่ห้องสมุด
In the first month, he still went to the library.
โต๊ะเดิม ที่เดิม
Same place. Same table.
เขามองฝั่งตรงข้าม เหมือนรอใครบางคน
He looked across, as if waiting for someone.
เสียงในหัว / Memory
“โกหกอะ หน้าแบบนี้คือแอบหลับชัวร์”
“Liar. That face means you were sleeping.”
เขายิ้ม…ก่อนจะรู้ว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
He smiled… then realized no one was there.
ปีแรกผ่านไป ข้อความยังเงียบ
A year passed. The messages remained unanswered.
เขาเริ่มโทร แต่ไม่มีใครรับ
He started calling, but no one answered.
ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ชัดขึ้น
A thought slowly became clearer.
ผม / Me
“เธอ…หายไปจริง ๆ เหรอ”
“Did she… really disappear?”
ปีที่สอง ชีวิตเริ่มเดินต่อ
In the second year, life started moving forward.
มีเพื่อนใหม่ เสียงหัวเราะใหม่
New friends. New laughter.
แต่ไม่มีเสียงไหนเหมือนของเธอ
But none sounded like hers.
เพื่อน / Friend
“มึงไม่คิดจะมีแฟนเหรอ”
“Don’t you want a girlfriend?”
เขาหัวเราะ แต่ในใจยังว่าง
He laughed, but inside… it was still empty.
คืนหนึ่ง ฝนตก ฟ้าร้อง
One night, it rained. Thunder echoed.
เขาหันไปเหมือนจะมีใครจับมือ
He turned, as if someone would hold his hand.
แต่ไม่มีใคร
But there was no one.
เขาเปิดลิ้นชัก กล่องสีแดงยังอยู่
He opened the drawer. The red box was still there.
แค่ดึงโบ…ก็เปิดได้แล้ว
Just one pull… and it would open.
แต่มือเขาหยุด
But his hand stopped.
ผม / Me
“ถ้าเปิด…แปลว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก”
“If I open it… it means we’ll never meet again.”
ปีที่สาม เขาเริ่มทำงาน
In the third year, he started working.
ชีวิตวนซ้ำ เหนื่อย แต่ยังคิดถึง
Life repeated itself. Tiring… but he still missed her.
แค่เห็นคนคล้ายเธอ ใจก็สั่น
Even seeing someone like her made his heart race.
ปีที่ห้า ห้องสมุดถูกรื้อ
In the fifth year, the library was gone.
โต๊ะตัวนั้นหายไปแล้ว
That table was no longer there.
ผม / Me
“เหมือนเราเลยเนอะ…”
“Just like us…”
คืนนั้น เขาหยิบกล่องออกมาอีกครั้ง
That night, he picked up the box again.
นั่งมองมันนานกว่าทุกครั้ง
He stared at it longer than ever.
เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว
So many years had passed.
ถ้าเธอจะกลับมา…ก็ควรกลับมาแล้ว
If she were coming back… she would have already.
แต่นนท์ยังไม่เปิดมัน
But Nont still didn’t open it.
ผม / Me
“อีกหน่อยแล้วกัน…”
“Maybe later…”
เพราะตราบใดที่กล่องยังปิด
Because as long as the box stayed closed,
มันยังมีความเป็นไปได้
there was still a possibility.
ว่าวันหนึ่ง เสียงของเธอจะกลับมา
That one day, her voice would return.
เสียงในความทรงจำ / Memory
“นี่ นายอ่านไปถึงไหนแล้ว”
“Hey… how far have you read?”
เหมือนไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนไปเลย
As if nothing had ever changed.