I Dreamed My Child Died

เมื่อคืนฉันฝันร้าย

ฉันเห็นลูกนอนนิ่งอยู่บนเตียง
ตัวเย็น… ไม่หายใจ

ฉันเขย่าตัวเขา ร้องเรียกชื่อซ้ำ ๆ
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

ภาพนั้นชัดมาก
ชัดจนเหมือนจริง

ฉันสะดุ้งตื่นตอนตีสี่
เหงื่อท่วมตัว หัวใจเต้นแรง

สิ่งแรกที่ฉันทำคือรีบไปดูลูก

เขานอนอยู่ตรงนั้น
หายใจปกติ หน้าตาสงบ

ฉันถอนหายใจโล่งอก
แล้วลูบหัวเขาเบา ๆ

“แค่ฝัน…” ฉันพึมพำกับตัวเอง

Last night I had a nightmare.

I saw my child lying still on the bed.
Body cold… not breathing.

I shook him, called his name over and over.
But there was no answer.

The image was so vivid.
So real it felt true.

I jolted awake at four in the morning,
soaked in sweat, heart pounding.

The first thing I did was rush to check on him.

He was lying there.
Breathing normally. Face peaceful.

I let out a long breath of relief
and gently stroked his hair.

“Just a dream…” I murmured to myself.

แต่หลังจากวันนั้น

ทุกคืน… ฉันฝันเหมือนเดิม

ภาพเดิม เหตุการณ์เดิม

ลูกนอนนิ่ง
ฉันเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น

ฉันเริ่มกลัวการนอน

แต่ยิ่งฝืน… ก็ยิ่งหลับ

และฝันก็กลับมาอีก

But after that day —

Every night… I had the same dream.

The same image. The same scene.

My child lying still.
No matter how much I called — he wouldn’t wake.

I started to fear sleep itself.

But the harder I fought it… the faster I fell.

And the dream always came back.

คืนที่สาม มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ในฝัน… ลูกลืมตาขึ้น

แต่ดวงตาเขา… ไม่เหมือนเดิม

ดำสนิท ไม่มีแวว

เขามองฉันนิ่ง ๆ แล้วพูดว่า

ฉันสะดุ้งตื่นทันที
หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม

ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องลูก เปิดไฟ

ลูกยังนอนอยู่เหมือนเดิม

ฉันยืนมองเขานานกว่าปกติ
เหมือนกำลังยืนยันว่าเขายังอยู่จริง ๆ

แล้วฉันก็สังเกตเห็นบางอย่าง

ผ้าห่ม… ขยับ

เหมือนมีอะไรอยู่ข้างใน

On the third night, something changed.

In the dream… my child opened his eyes.

But his eyes… were different.

Completely black. Empty.

He stared at me silently, then spoke.

I snapped awake immediately.
My heart pounding harder than before.

I ran to his room. Switched on the light.

He was still lying there, as always.

I stood watching him longer than usual —
as if needing to confirm he was truly still there.

And then I noticed something.

The blanket… moved.

As if something was underneath it.

ฉันค่อย ๆ เดินเข้าไป มือสั่น

“ลูก…?”

ไม่มีเสียงตอบ

ฉันยื่นมือไปเปิดผ้าห่ม

ช้า ๆ

ช้า ๆ

แล้วฉันก็เห็น —

เตียงไม่มีใครอยู่

ฉันชะงัก สมองขาวโพลน

“ไม่จริง…”

ฉันหันไปทั่วห้อง

ไม่มีลูก

แต่…

มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

I walked toward it slowly, hands trembling.

“Honey…?”

No answer.

I reached out and pulled the blanket back.

Slowly.

Slowly.

And then I saw —

The bed was empty.

I went rigid. My mind went blank.

“This can’t be real…”

I spun around the room.

My child was gone.

But…

A sound came from behind me.

ฉันค่อย ๆ หันกลับไป

ลูกยืนอยู่ตรงประตู

ตัวเปียกโชก เหมือนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ
ดวงตาดำสนิทเหมือนในฝัน

ฉันถอยหลังทันที

“ลูก… ไปโดนอะไรมา!”

เขาไม่ตอบ แค่ยิ้ม

คำเดิม… จากในฝัน

ฉันเริ่มสั่น

“นี่ไม่ใช่เรื่องจริง… ฉันยังฝันอยู่…”

ลูกเดินเข้ามาใกล้ ช้า ๆ

น้ำหยดจากตัวเขาลงพื้น

“แม่จำไม่ได้เหรอ” เขาพูด

“วันนั้น… แม่ทิ้งผมไว้ในอ่าง”

ฉันชะงัก

ภาพบางอย่างผุดขึ้นมา…
เสียงโทรศัพท์
ความรีบ
น้ำที่เปิดทิ้งไว้

และ…

เสียงเงียบ

I slowly turned around.

My child was standing in the doorway.

Completely drenched, as if he had just come out of water.
Eyes completely black, just like in the dream.

I stepped back immediately.

“What happened to you!”

He didn’t answer. Just smiled.

The same words… from the dream.

I began to tremble.

“This isn’t real… I’m still dreaming…”

He walked toward me. Slowly.

Water dripped from his body onto the floor.

“Don’t you remember?” he said.

“That day… you left me in the tub.”

I went still.

Images surfaced from somewhere deep…
A phone ringing.
The rush.
The water left running.

And then…

Silence.

ฉันส่ายหัวแรง ๆ

“ไม่… ไม่จริง!”

ลูกหยุดตรงหน้า
เงยหน้ามองฉัน

“แม่ลืมผม”

น้ำตาไหลออกจากตาเขา
ปนกับน้ำที่เปียกทั้งตัว

ฉันร้องไห้ทันที

“ขอโทษ… แม่ขอโทษ…”

ลูกยื่นมือมาแตะฉัน

มือเย็นจัด

“ไม่เป็นไร” เขาพูดเบา ๆ

“ตอนนี้… แม่ก็มาอยู่กับผมแล้ว”

ฉันชะงัก

“หมายความว่า —”

ทันใดนั้น ฉันรู้สึกเหมือนขาดอากาศ
หายใจไม่ออก

ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว

เสียงไซเรนดังแทรกเข้ามา

“ผู้หญิงหมดสติ!”
“รีบเอาขึ้นรถ!”

ฉันพยายามลืมตา

เห็นร่างตัวเอง… นอนอยู่บนพื้นห้องน้ำ

น้ำยังเปิดอยู่

และลูก…

ฉันตัวชา

“นี่มัน…”

ลูกยิ้มให้ฉัน

I shook my head hard.

“No… this isn’t real!”

He stopped right in front of me.
Looked up at my face.

“You forgot me.”

Tears ran from his eyes,
mixing with the water soaking his whole body.

I burst into tears.

“I’m sorry… I’m so sorry…”

He reached out and touched me.

His hand was freezing cold.

“It’s okay,” he said softly.

“Now… you’re here with me too.”

I went still.

“What do you mean —”

Suddenly I felt like I was out of air.
I couldn’t breathe.

Everything around me began to warp.

The sound of sirens broke through.

“The woman has collapsed!”
“Get her to the vehicle, now!”

I tried to open my eyes.

I saw my own body… lying on the bathroom floor.

The water still running.

And my child…

I went numb.

“So this means…”

He smiled at me.

เช้าวันต่อมา

ข่าวสั้น ๆ ถูกพูดถึง

“พบแม่และเด็กเสียชีวิตในบ้านพัก
คาดว่าเป็นอุบัติเหตุในห้องน้ำ…”

บ้านหลังนั้นเงียบสนิท

แต่บางคืน…

จะมีเสียงน้ำไหล

และเสียงเด็กกระซิบเบา ๆ

The next morning.

A brief story was mentioned in the news.

“A mother and child found dead at a residence.
Believed to be a bathroom accident…”

The house fell completely silent.

But on some nights…

The sound of running water could be heard.

And a child’s voice, barely a whisper —