The Mother I Hated

ฉันเกลียดแม่

เกลียดตั้งแต่จำความได้

แม่เป็นคนจุกจิก ชอบบ่น ชอบสั่ง
ทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจ

“ทำไมได้แค่นี้”
“คนอื่นเขาดีกว่านี้อีกนะ”
“อย่าทำให้แม่ผิดหวัง”

คำพูดพวกนี้ ฉันได้ยินทุกวัน

จนวันหนึ่ง…ฉันทนไม่ไหว

เราทะเลาะกันหนักมาก

“แม่เคยรักฉันบ้างไหม!” ฉันตะโกน

แม่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบสั้น ๆ

“ก็เพราะรักไง ถึงเป็นแบบนี้”

ฉันหัวเราะออกมาอย่างสมเพช

“นี่เหรอความรัก? ฉันโคตรเกลียดแม่เลย”

แม่ไม่ตอบ แค่ยืนมองฉันนิ่ง ๆ

สายตาแบบนั้น…ฉันยังจำได้ดี

คืนนั้นฉันเก็บของแล้วหนีออกจากบ้านทันที

ฉันสาบานกับตัวเองว่า
จะไม่กลับมาอีก

I hated my mother.

I had hated her for as long as I could remember.

She was fussy, always nagging, always giving orders.
Nothing I did was ever good enough.

“Why can’t you do better than this?”
“Other people are so much better than you.”
“Don’t disappoint me.”

Those words. I heard them every single day.

Until one day… I couldn’t take it anymore.

We had a terrible fight.

“Have you ever loved me at all!” I screamed.

She went silent for a moment, then answered quietly.

“It’s because I love you… that I’m this way.”

I laughed bitterly.

“This is love? I hate you so much.”

She said nothing. Just stood there, watching me in silence.

That look in her eyes… I still remember it clearly.

That night I packed my things and ran away from home immediately.

I swore to myself
I would never come back.

เวลาผ่านไป 3 ปี

ฉันใช้ชีวิตอยู่คนเดียว
ไม่มีแม่คอยบ่น ไม่มีใครมายุ่ง

มันควรจะสบาย

แต่แปลก…

ฉันกลับนอนไม่ค่อยหลับ

ฉันเริ่มได้ยินเสียง

เสียงผู้หญิง…

“ปิดไฟก่อนนอนด้วยนะ”
“อย่ากินแต่ของไม่มีประโยชน์”

ตอนแรกฉันคิดว่าคิดไปเอง

แต่เสียงมันชัดขึ้นทุกวัน
เหมือนมีคนอยู่ในห้อง

ฉันเริ่มหงุดหงิด

“หยุดสักที!” ฉันตะโกนใส่ความว่างเปล่า

แต่เสียงนั้น…ยังคงอยู่

Three years passed.

I lived alone.
No mother nagging me. No one interfering.

It should have been peaceful.

But strangely…

I could barely sleep anymore.

I started hearing a voice.

A woman’s voice…

“Turn off the lights before you sleep.”
“Stop eating junk food all the time.”

At first I thought I was imagining it.

But the voice grew clearer every day —
as if someone was in the room with me.

I started to feel agitated.

“Just stop!” I shouted at the empty room.

But the voice… remained.

คืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาตอนตีสาม

เพราะได้ยินเสียงในครัว

เหมือนมีใครกำลังทำอะไรอยู่

ฉันค่อย ๆ เดินออกไปดู

ไฟในครัวเปิดอยู่

ทั้งที่ฉันจำได้ว่าปิดแล้ว

และมีเงาคน… ยืนอยู่หน้าซิงก์

ฉันตัวแข็ง

“ใคร…” ฉันถามเสียงเบา

เงานั้นหยุด
แล้วค่อย ๆ หันมา

หัวใจฉันแทบหยุดเต้น

นั่นคือ… แม่

แม่ในชุดเดิม
ใบหน้าซีด ดวงตาไร้แวว

One night, I woke up at three in the morning.

Because I heard a sound from the kitchen.

Like someone was doing something in there.

I slowly got up to look.

The kitchen light was on.

Even though I clearly remembered turning it off.

And there was a figure… standing at the sink.

I froze.

“Who’s there…” I whispered.

The shadow stopped.
Then slowly turned around.

My heart nearly stopped.

It was… my mother.

Wearing the same clothes as always.
Pale face. Empty eyes.

“กลับมาทำไม…” ฉันพูดแทบไม่เป็นคำ

แม่ยิ้มบาง ๆ

“ก็มาดูแลลูกไง”

ฉันถอยหลังทันที
“ไม่…ไม่เอา!”

แม่เดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ

“ทำไมล่ะ… เมื่อก่อนอยากให้แม่หายไปไม่ใช่เหรอ”

เสียงแม่เรียบ… แต่เย็นจนขนลุก

ฉันส่ายหัว
“แกไม่ใช่แม่!”

แม่หยุดตรงหน้า
จ้องลึกเข้ามาในตาฉัน

“แล้ววันที่แม่ตาย… แกอยู่ไหนล่ะ”

ฉันชะงัก

ภาพผุดขึ้นมา…
ข่าวในมือถือวันนั้น
แจ้งเตือนที่ไม่เคยกดเปิด
สายที่ไม่ได้รับหลายสิบสาย

ฉัน…ไม่เคยกลับไป

“Why did you come back…” I could barely speak.

She gave a faint smile.

“To take care of you, of course.”

I stepped back immediately.
“No… I don’t want this!”

She walked toward me slowly.

“Why not… didn’t you always want me to disappear?”

Her voice was flat… but cold enough to raise the hairs on my neck.

I shook my head.
“You’re not my mother!”

She stopped right in front of me.
Staring deep into my eyes.

“Then where were you… the day I died?”

I went still.

Images came flooding back…
A news notification on my phone that day.
Dozens of missed calls I never answered.
Alerts I never opened.

I had… never gone back.

“แม่…” เสียงฉันสั่น

แม่ยิ้ม… แต่น้ำตาไหล

“แม่ตายคนเดียวในบ้านนะ”

ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ

“แม่เรียกหาแก… แต่แกไม่กลับมา”

น้ำตาฉันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉัน… ไม่รู้…”

แม่ยื่นมือมาจับฉัน

มือเย็นเฉียบ

“ไม่เป็นไร” แม่พูดเบา ๆ
“ตอนนี้แม่มาอยู่กับแกแล้วไง”

ฉันสะดุ้ง พยายามดึงมือออก

แต่แม่จับแน่นขึ้น

แน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเจ็บ

“ปล่อยนะ!” ฉันร้อง

แม่ยังคงยิ้ม

“แม่จะไม่ปล่อยแกไปไหนอีกแล้ว”

ไฟในห้องกระพริบ

เสียงทุกอย่างเงียบลง

ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือ
ใบหน้าแม่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“Mom…” my voice trembled.

She smiled… but tears streamed down her face.

“I died alone in that house.”

I felt as if my heart was being crushed.

“I called for you… but you never came back.”

Tears ran down my face without me realizing it.

“I… didn’t know…”

She reached out and took my hand.

Her touch was ice cold.

“It’s alright,” she whispered.
“I’m here with you now.”

I flinched and tried to pull away.

But her grip grew tighter.

Tighter and tighter. Until it hurt.

“Let go!” I cried out.

She kept smiling.

“I will never let you go again.”

The lights flickered.

Every sound fell silent.

I felt like I couldn’t breathe.

The last image I saw was
her face coming closer and closer.

วันต่อมา เพื่อนบ้านมาเคาะห้องฉัน

เพราะไม่ได้ยินเสียงฉันมาหลายวัน

พอเปิดเข้าไป…

ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
ไม่มีของหาย

แต่ในครัว…

มีจานข้าววางอยู่ 2 ใบ

เหมือนมีคน… นั่งกินด้วยกัน

และถ้าฟังดี ๆ

เหมือนจะมีเสียงผู้หญิงพูดเบา ๆ

The next day, a neighbor knocked on my door.

Because no one had heard from me in several days.

When they opened it…

No signs of struggle.
Nothing missing.

But in the kitchen…

There were two plates of food set out.

As if someone… had been eating together.

And if you listened closely —

it sounded like a woman’s voice, whispering softly —