Photos in a Box I Never Took

ผมย้ายเข้าห้องใหม่ได้แค่ 3 วัน

ห้องเงียบ… เงียบเกินไป
จนบางทีก็รู้สึกเหมือนมีใคร “รออยู่”

คืนที่ 3 ตอนกำลังจะนอน
ผมได้ยินเสียง

เหมือนอะไรตกจากตู้

“ห้องนี้ไม่มีหนูนะ…” ผมพึมพำกับตัวเอง

ผมเดินไปเปิดตู้ช้า ๆ
แล้วก็เจอกล่องไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง

มันไม่ใช่ของผมแน่นอน

ผมหยิบมันออกมา
ฝุ่นเกาะหนาเหมือนไม่มีใครแตะมานาน

“ใครวะ ทิ้งอะไรไว้…”

I had only moved into the new room three days ago.

The room was quiet… too quiet.
Sometimes it felt like someone was “waiting.”

On the third night, just as I was about to sleep,
I heard a sound.

Like something had fallen from the wardrobe.

“There are no mice in this room…” I muttered to myself.

I walked over and slowly opened the wardrobe.
Inside, I found an old wooden box.

It definitely wasn’t mine.

I picked it up.
Thick dust coated it — as if no one had touched it in years.

“Who left this here…”

เปิดดูข้างใน มีแต่รูปถ่ายเก่า ๆ กองหนึ่ง

ผมหยิบขึ้นมาดูทีละใบ
เป็นภาพห้องนี้… มุมต่าง ๆ

เตียง… หน้าต่าง… โต๊ะ

เหมือนมีคนเคยถ่ายเก็บไว้

“เจ้าของห้องเก่ามั้ง…”

ผมหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพลิกดูต่อ

แต่พอถึงรูปสุดท้าย
มือผมหยุดนิ่งทันที

ภาพนั้น… เป็นภาพ “ผม”

กำลังนอนอยู่บนเตียง ในห้องนี้

ผมรีบหันไปมองเตียงตัวเอง

ว่างเปล่า

“ไม่ใช่ละ…”

I opened it. Inside was a pile of old photographs.

I picked them up one by one.
They were pictures of this room — from different angles.

The bed… the window… the desk.

As if someone had once photographed every corner.

“Probably the old tenant…”

I let out a dry laugh and kept flipping through.

But when I reached the last photo,
my hand froze.

The image… was of me.

Lying in bed. In this room.

I quickly turned to look at my bed.

Empty.

“That can’t be right…”

ผมหยิบมือถือขึ้นมา เปิดไฟส่องรอบห้อง

ไม่มีใคร

ผมหันกลับมาดูรูปอีกครั้ง

ภาพเดิม… แต่…

ในรูป ผม “ลืมตา”

ทั้งที่ตอนถ่าย ผมควรจะ “หลับ”

ผมกลืนน้ำลาย

“ใครถ่ายวะ…”

ทันใดนั้น
เสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้น

ผมหันกลับไปทันที

ไม่มีใคร

แต่มือถือผม…
มีรูปใหม่เพิ่มขึ้นมา

I grabbed my phone and shone the flashlight around the room.

No one.

I turned back to the photo for another look.

Same image… but…

In the photo, my eyes were open.

Even though when it was taken — I should have been asleep.

I swallowed hard.

“Who took this…”

And then —
a shutter sound rang out.

I spun around immediately.

No one.

But on my phone…
there was a new photo.

ผมเปิดดูช้า ๆ

เป็นภาพผม
ยืนถือรูปใบนั้นอยู่

และด้านหลังผม
มีใครบางคน

ยืนยิ้มอยู่

ใกล้มาก
ใกล้จนเหมือน… หายใจรดต้นคอ

ผมค่อย ๆ หันหลังกลับไป

แต่สิ่งที่เห็นในห้อง

ผมหันกลับมาที่มือถืออีกครั้ง

ในรูปนั้น
“ผมยังยืนอยู่เหมือนเดิม”

แต่คนข้างหลัง
ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

และกำลังยกกล้องขึ้น

เหมือนจะถ่าย “รูปต่อไป”

I opened it slowly.

It was a photo of me —
standing there, holding that photograph.

And behind me,
someone else.

Standing and smiling.

Close.
So close it seemed like… they were breathing on my neck.

I slowly turned around.

But what I saw in the room —

I turned back to my phone.

In the photo,
I was still standing in the same position.

But the figure behind me
had moved closer.

And was now raising the camera.

As if about to take “the next photo.”

1. Who took the first photos of the room?
2. How did a photo of him end up in an old box?
3. Why did the figure keep getting closer in each shot?
4. What do you think happened to the man?

1. ใครถ่ายภาพห้องนี้ไว้เป็นชุดแรก?
2. รูปของเขาไปอยู่ในกล่องเก่าได้อย่างไร?
3. ทำไมเงาในรูปถึงขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกครั้ง?
4. คุณคิดว่าชายคนนี้เกิดอะไรขึ้น?