A Call from Myself

ทุกวันเวลา 13:13
โทรศัพท์ผมจะดังขึ้น

ไม่เคยพลาด

ไม่ว่าจะปิดเสียง ปิดเน็ต หรือเปิดโหมดเครื่องบิน
พอมองหน้าจอ… มันก็ยังขึ้นว่า “สายเข้า”

และชื่อที่โชว์คือ

Every day at exactly 1:13 PM
my phone would ring.

Without fail.

Didn’t matter if I silenced it, turned off the internet, or switched to airplane mode.
The moment I looked at the screen — it still showed “Incoming Call.”

And the name it displayed was

วันแรกผมคิดว่าเครื่องรวน

“บ้าเอ๊ย โทรหาตัวเองได้ไง”

ผมกดรับ

ปลายสายเงียบ

แต่มีเสียงหายใจเบา ๆ

“…ฮัลโหล?”

ไม่มีคำตอบ

มีแค่เสียงหายใจ
ใกล้… ใกล้จนเหมือนอยู่ข้างหู

แล้วสายก็ตัด

The first day I thought my phone was glitching.

“How the hell can you call yourself?”

I answered.

The line was silent.

But there was soft breathing.

“…Hello?”

No answer.

Just breathing.
Close… so close it felt like it was right beside my ear.

Then the call dropped.

วันที่สอง — 13:13 เป๊ะ

โทรศัพท์ดังอีกครั้ง

ผมลังเล… แต่ก็กดรับ

“ใครเล่นอะไรวะ”

คราวนี้ มีเสียงพูด

ผมชะงัก

เสียงนั้น… เหมือนผม

“มึงเป็นใคร”

ปลายสายหายใจแรงขึ้น

สายตัด

“กูบ้าไปแล้วแน่ ๆ”

Day two — 1:13 PM exactly.

The phone rang again.

I hesitated… then answered.

“Who’s messing with me?”

This time, there was a voice.

I went still.

The voice… sounded like me.

“Who are you?”

The breathing on the other end grew heavier.

The call dropped.

“I must be losing my mind.”

วันที่สาม ผมตั้งใจรอ

นั่งจ้องนาฬิกา

13:12
13:13

สายเข้า — “ฉัน”

ผมกดรับทันที

“มึงเป็นใคร!”

เสียงปลายสายสั่น

“ฟังกูดี ๆ… อย่ากลับห้องวันนี้”

ผมหงุดหงิด

“ทำไม”

เงียบไป 2 วินาที

ก่อนที่คำตอบจะทำให้ผมหยุดหายใจ

On the third day, I decided to wait.

I sat staring at the clock.

1:12 PM
1:13 PM

Incoming call — “Me”

I answered immediately.

“Who are you!”

The voice on the other end trembled.

“Listen to me carefully… don’t go back to your room today.”

I was frustrated.

“Why?”

Two seconds of silence.

Then an answer that made me stop breathing.

“ลองอะไร”

เสียงผมเริ่มเบา

ปลายสายกระซิบ

สายตัด

ทั้งวันผมอยู่ข้างนอก
ไม่กล้ากลับห้อง

หัวมันตีกันไปหมด

“ถ้ามันจริงล่ะ…”

คืนนั้นผมนอนบ้านเพื่อน
พยายามไม่คิดอะไร

“Tried what?”

My voice dropped.

The other end whispered.

Call ended.

I spent the whole day outside.
Too afraid to go back to my room.

My mind was spinning.

“What if it’s real…”

That night I slept at a friend’s place.
Tried not to think about any of it.

วันถัดมา ผมคิดว่า… มันคงจบแล้ว

แต่พอถึงเวลา — 13:13

สายเข้าอีกครั้ง มือผมเย็นเฉียบ

กดรับ

“…มึงยังไม่เชื่อใช่ไหม”

เสียงเดิม เสียงของผมเอง
แต่ครั้งนี้… มันเหนื่อยกว่าเดิม
เหมือนคนที่ผ่านอะไรมาเยอะ

“มึงคือใครกันแน่…”

ปลายสายเงียบ ก่อนจะตอบ

“ก็คือมึง… เมื่อวาน”

ผมหัวใจตกวูบ

“หมายความว่าไง…”

เสียงนั้นพูดช้า ๆ

ห้องทั้งห้องเหมือนหมุน

The next day I thought… it was over.

But when the time came — 1:13 PM.

Another incoming call. My hand went ice cold.

I answered.

“…You still don’t believe me, do you?”

Same voice. My own voice.
But this time… it sounded exhausted.
Like someone who had been through too much.

“Who exactly are you…”

Silence. Then an answer.

“I’m you… from yesterday.”

My heart sank.

“What does that mean…”

The voice spoke slowly.

The room felt like it was spinning.

“แล้ว… ถ้ากูไม่กลับห้องล่ะ”

เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ดังขึ้น

“กูก็คิดแบบนั้น”

ผมตัวแข็ง

“…แล้ว?”

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง
ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย

สายตัด

ผมนั่งนิ่ง มือสั่น เหงื่อไหลเต็มตัว

“ไม่ได้อยู่ที่ห้อง…”

งั้น มันอยู่ที่ไหน

“Then… what if I just don’t go back to my room?”

A dry laugh came through.

“I thought the same thing.”

I froze.

“…And?”

A brief silence on the other end.
Then the last sentence.

Call ended.

I sat frozen. Hands shaking. Drenched in sweat.

“Not the room…”

Then where is it?

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น

มาจาก “ข้างหลัง”

ทั้งที่ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องเพื่อน

ผมค่อย ๆ หันไป

ไม่มีใคร

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
ไม่ใช่สายเข้า แต่เป็น “ข้อความ”
จากเบอร์ของผมเอง

ผมค้าง หายใจไม่ออก

เสียงหายใจเบา ๆ
ดังขึ้นข้างหู

ไม่ใช่ของผม

A sound from somewhere.

Coming from behind me.

Even though I was alone in my friend’s room.

I slowly turned around.

No one.

My phone buzzed again.
Not a call — a “text message.”
From my own number.

I went rigid. Couldn’t breathe.

Soft breathing.
Right beside my ear.

Not mine.

หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง

มีข้อความใหม่

The phone screen lit up again.

A new message.

1. Why does the voice always sound like him?
2. What does “one day before you die” mean — a loop or a countdown?
3. If it’s not the room, what follows him?
4. Who will he call next — and what will he say?

1. ทำไมเสียงปลายสายถึงเหมือนเสียงเขาเสมอ?
2. “ก่อนตายหนึ่งวัน” หมายถึงวนซ้ำหรือนับถอยหลัง?
3. ถ้าไม่ใช่ห้อง แล้วอะไรที่ตามเขาอยู่?
4. ตอนนี้เขาจะโทรหาใคร — และจะพูดว่าอะไร?