An Old Friend I Haven’t Seen in Almost Ten Years

“มึงจำกูได้ไหม…”

เสียงนั้นดังขึ้นข้างหลัง
ตอนผมกำลังเลือกของในร้านสะดวกซื้อ

ผมหันกลับไป

ผู้ชายคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่
หน้า คุ้น ๆ แต่ผมนึกไม่ออก

“เอ่อ… ใครนะ…”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ไอ้ต้นไง ม.3/2 นั่งหลังมึง”

ผมชะงัก
ภาพบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว

“เฮ้ย… ต้นเหรอวะ!”

ผมหัวเราะออกมา
ความทรงจำเก่า ๆ เริ่มกลับมา

“Do you remember me…?”

The voice came from behind me
while I was browsing the shelves of a convenience store.

I turned around.

A man stood there smiling —
his face vaguely familiar, but I couldn’t place it.

“Uh… who is this…?”

He gave a quiet laugh.

“It’s Ton. Class 3/2. I sat right behind you.”

I froze.
Something flashed through my mind.

“No way… Ton?!”

I laughed out loud.
Old memories began to surface.

เรานั่งคุยกันหน้าร้าน

“หายไปไหนมาวะ ตั้ง 10 ปี”

ผมถาม

ต้นยิ้ม
“ก็อยู่แถวนี้แหละ มึงต่างหาก หายไปเลย”

ผมพยักหน้า
“งานมันยุ่งว่ะ ไม่ได้เจอใครเลย”

เงียบไปแป๊บนึง

ก่อนที่ต้นจะพูดขึ้น

“มึงยังจำวันนั้นได้ไหม…”

ผมขมวดคิ้ว
“วันไหน”

ต้นมองผมนิ่ง

“วันที่มึงทิ้งกูไว้คนเดียว”

ผมหัวเราะกลบ
“มึงพูดอะไรเนี่ย…”

แต่เขา ไม่ยิ้มกลับ

We sat and talked outside the store.

“Where have you been for ten whole years?”

I asked.

Ton smiled.
“I’ve been around here. You’re the one who just disappeared.”

I nodded.
“Work got busy. Haven’t seen anyone in ages.”

A brief silence fell between us.

Then Ton spoke.

“Do you still remember that day…?”

I frowned.
“Which day?”

He stared at me, unblinking.

“The day you left me there alone.”

I laughed it off.
“What are you talking about…?”

But he did not smile back.

บรรยากาศเริ่มแปลก
ลมเย็นพัดผ่าน
ทั้งที่มันไม่ควรเย็นขนาดนั้น

“มึง… โอเคปะวะ” ผมถาม

ต้นไม่ตอบ แค่จ้องผม

“วันนั้น มึงบอกว่าจะกลับมาช่วยกู”

เสียงเขาเริ่มเบา
“แต่กูนั่งรอ… จนมืด”

หัวใจผมเต้นแรง
ภาพบางอย่าง… ที่ผมพยายามลืม
เริ่มชัดขึ้น

บ่อร้างหลังโรงเรียน
เสียงหัวเราะ… เสียงล้อเลียน

“มึงรอกูแป๊บนึง เดี๋ยวกูไปเรียกครูมา”

ผมในอดีตพูดแบบนั้น
แล้วผมก็… วิ่งหนี

Something about the mood shifted.
A cold wind passed through —
colder than it should have been.

“Are you… okay?” I asked.

He didn’t answer. Just stared at me.

“That day, you said you’d come back for me.”

His voice grew softer.
“But I waited… until it was dark.”

My heart pounded.
Something I had tried to forget
started coming into focus.

The abandoned well behind the school.
The sound of laughter… the sound of mockery.

“Wait here a second. I’ll go get a teacher.”

That was what I said — the younger me.
And then I… ran away.

“ไม่… กู…” ผมส่ายหัว
“กูแค่… กลัว…”

ต้นพยักหน้าเบา ๆ
“กูรู้”

เขายิ้ม
แต่รอยยิ้มนั้น… ไม่เหมือนเดิม

“กูก็กลัวเหมือนกัน”
เสียงเขาสั่น
“ตอนที่กูจมลงไป… คนเดียว”

ผม ตัวแข็ง

ผมมองลงไปที่พื้น

ไม่มีเงาของเขา

ผมเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
ต้นยังยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ตัวเขา… เปียก

น้ำหยดลงพื้น
ทั้งที่เราอยู่หน้าร้าน

“No… I…” I shook my head.
“I was just… scared…”

Ton nodded slowly.
“I know.”

He smiled.
But that smile… was not the same as before.

“I was scared too.”
His voice trembled.
“When I was sinking… all alone.”

My body went rigid.

I looked down at the ground.

There was no shadow beneath him.

I slowly lifted my gaze.
Ton still stood before me.

But his clothes… were soaking wet.

Water dripped onto the ground
even though we were standing outside a store.

“มึง… มาหากูทำไม…”
เสียงผมแทบไม่ออก

ต้นเอียงคอ
“กูก็แค่อยากรู้”

เขาก้าวเข้ามาใกล้
“ว่ามึงยังจำกูได้ไหม”

“กูจำได้แล้ว…” ผมถอยหลัง

ต้นยิ้ม
“ดีเลย”

เขากระซิบใกล้หู

“งั้นมึงก็รู้…
ว่ากูรอนานแค่ไหน”

ทันใดนั้น มือถือผมดังขึ้น

ผมสะดุ้ง รีบหยิบขึ้นมาดู

เป็นสายจากแม่

ผมกดรับ
“ฮัลโหล…”

เสียงแม่สั่น
“ลูก… แม่เพิ่งรู้ข่าว…”

“ข่าวอะไร…”

ปลายสายเงียบ
ก่อนจะพูดออกมา

“เพื่อนลูก… ที่ชื่อ ‘ต้น'”

มือผม เย็นเฉียบ

“…ทำไม”

แม่ร้องไห้

“เขาเสียไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วนะ…”

“Why… did you come find me…?”
My voice barely came out.

Ton tilted his head.
“I just wanted to know.”

He stepped closer.
“Whether you still remember me.”

“I remember now…” I stepped back.

Ton smiled.
“Good.”

He leaned close and whispered.

“Then you know…
how long I’ve been waiting.”

Then my phone rang.

I jolted — grabbed it quickly.

It was my mother.

I answered.
“Hello…?”

Her voice trembled.
“Sweetheart… I just heard the news…”

“What news…?”

The line went quiet
before she spoke.

“Your friend… the one named Ton.”

My hands went ice cold.

“…What about him?”

She began to cry.

“He passed away… ten years ago.”

1. Why do you think Ton came back after ten years?
2. What did “waiting until it was dark” really mean?
3. Why was there no shadow beneath Ton?
4. What do you think will happen next?

1. ทำไมต้นถึงกลับมาหลังจาก 10 ปี?
2. “นั่งรอจนมืด” หมายความว่าอะไรจริง ๆ?
3. ทำไมไม่มีเงาของต้น?
4. คิดว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น?