Black Love 3

ผมเริ่มอยู่คนเดียวมากขึ้น ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ แต่เพราะ…ไม่มีใครเหลือ

I started being alone more and more. Not because I wanted to — but because… there was no one left.

เพื่อนหาย งานเริ่มมีปัญหา หัวหน้ามองผมแปลก ๆ

Friends were gone. Work was falling apart. My boss was giving me strange looks.

แต่ความจริงคือ ผมไม่เคย “อยู่คนเดียว” อีกเลย

But the truth was, I was never truly “alone” anymore.

ผมหันไป เธอยืนอยู่มุมห้อง ยิ้มเหมือนเดิม

I turned. She stood in the corner of the room, smiling as always.

ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน เธออยู่ที่นั่น

No matter where I was, she was there.

ในห้อง ในห้องน้ำ ในกระจก ในเงามืด

In my room. In the bathroom. In the mirror. In the shadows.

แม้ตอนผมหลับ ผมฝันเห็นเธอทุกคืน

Even when I slept, I dreamed of her every single night.

แล้วผมก็ตื่น แต่เธอยังอยู่

Then I would wake up. But she was still there.

ผมเอาเทปมาปิดกระจกทั้งห้อง ไม่อยากเห็นเธอ

I taped over every mirror in the room. I didn’t want to see her.

ผมนั่งอยู่คนเดียว หายใจแรง “หายไปแล้ว…”

I sat alone, breathing hard. “She’s gone…”

ผมตัวแข็ง เสียงมาจาก “ข้างใน” ไม่ใช่รอบตัว แต่ในหัว

I froze. The voice came from “inside” — not from around me. But from inside my head.

เงียบ แล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้น

Silence. Then a soft laugh echoed.

ผมรีบหยิบมือถือขึ้นมา หน้าจอสว่าง มีรูปหนึ่งเปิดอยู่

I grabbed my phone. The screen lit up. A photo was open.

เป็น “รูปผม” นั่งอยู่ในห้อง ในมุมเดียวกับตอนนี้

It was “a photo of me” — sitting in the room, in the exact same spot as now.

แต่ในรูป มีเธอยืนอยู่ข้างหลังผม ยิ้ม

But in the photo, she stood behind me — smiling.

ผมเลื่อนดูรูปอื่น มีอีก อีก ทุกรูป ทุกมุม ทุกเวลา

I scrolled through other photos. More. And more. Every photo. Every angle. Every moment.

แม้ตอนผมหลับ เธอก็อยู่ในรูป ตลอด

Even when I was sleeping, she was in the photos. Always.

ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปรอบห้อง ไม่มีใคร

I slowly looked up and glanced around the room. No one.

ภาพล่าสุด เพิ่งถูกถ่าย ในภาพนั้น ผมกำลังมองมือถือ

The latest photo had just been taken. In it, I was looking at my phone.

และเธอ กำลัง “กอด” ผมจากด้านหลัง แน่น เหมือนจะไม่ปล่อย

And she was “hugging” me from behind. Tight. As if she would never let go.

ทันใดนั้น ผมรู้สึกถึง “น้ำหนัก” แขนเย็น ๆ ค่อย ๆ โอบรอบตัวผม

At that moment, I felt a “weight.” Cold arms slowly wrapped around me.

ผมแข็งทื่อ หายใจไม่ออก

I went rigid. I couldn’t breathe.

ผมพยายามดิ้น แต่ขยับไม่ได้

I tried to struggle. But I couldn’t move.

เพราะในกระจกที่ผมปิดไว้ มีบางอย่าง “ดันออกมา”

Because in the mirrors I had covered, something was “pushing through.”

มือของเธอ ค่อย ๆ แหวกเทปออก จาก “ด้านใน”

Her hands slowly tore through the tape — from “the inside.”

แล้วเงาสะท้อนก็เผยออกมาอีกครั้ง

And the reflection revealed itself once more.

ในนั้น ผมไม่ได้อยู่คนเดียว ผม…อยู่ในอ้อมกอดของเธอ ตลอดเวลา

In it, I was not alone. I was… in her embrace. The entire time.