The Boss… and That Smile

“งานนี้ขอให้เรียบร้อยนะครับ”

หัวหน้าพูดพร้อมยิ้ม

รอยยิ้มแบบเดิม
สุภาพ อ่อนโยน ดูใจดี

แต่ไม่รู้ทำไม
ทุกครั้งที่เห็น ผมรู้สึก… ขนลุก

หัวหน้าผมเป็นคนเงียบ ๆ
ไม่เคยดุ ไม่เคยเสียงดัง

แต่ทุกคนในทีม… กลัวเขา

ไม่ใช่เพราะคำพูด

แต่เป็น “รอยยิ้ม”

“Please make sure this one goes smoothly.”

My boss said it with a smile.

The same smile as always —
polite, gentle, seemingly kind.

But for some reason,
every time I saw it, I felt… my skin crawl.

My boss was the quiet type.
Never raised his voice. Never scolded.

But everyone on the team… feared him.

Not because of what he said.

But because of the smile.

วันหนึ่ง
เพื่อนร่วมงานผมชื่อ เอก หายไป

ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน

หัวหน้าแค่ยิ้ม

“เขาคงลาออกไปแล้ว”

ทั้งที่โต๊ะเขายังอยู่
ของยังวางครบ

“แปลกไหมวะ…” ผมกระซิบกับเพื่อนอีกคน

“อย่าพูดเยอะ” มันตอบเบา ๆ

“เดี๋ยวโดนยิ้มใส่”

ผมไม่เข้าใจ…
จนกระทั่ง วันนั้น

One day,
my coworker — Ek — disappeared.

Nobody knew where he had gone.

My boss just smiled.

“He probably resigned.”

Even though his desk was still there —
all his things exactly where he left them.

“Doesn’t that seem strange…?” I whispered to another colleague.

“Don’t say too much,” he replied quietly.

“Or you’ll get the smile.”

I didn’t understand…
not until that day.

ผมทำงานพลาด
ไฟล์หาย ลูกค้าคอมเพลน

หัวหน้าเรียกเข้าห้อง

“ไม่เป็นไรครับ” เขายิ้ม
“ผมเข้าใจ”

ผมโล่งใจ

“ขอบคุณครับพี่ ผมจะระวัง—”

“แต่…”

คำเดียว
ทำให้ผมหยุดพูด

หัวหน้าค่อย ๆ ยิ้ม กว้างขึ้น

กว้าง… ผิดปกติ

จนมุมปาก เกือบถึงหู

“ผมอยากให้คุณ… แก้ตัว”

เสียงเขานุ่ม
แต่ เย็น

I made a mistake at work.
A file went missing. A client complained.

My boss called me into his office.

“It’s all right,” he smiled.
“I understand.”

I felt relief wash over me.

“Thank you, sir. I’ll be more careful—”

“But…”

One word.
It stopped me mid-sentence.

His smile slowly widened.

Wider… than it should have been.

The corners of his mouth nearly reached his ears.

“I’d like you… to make it up to me.”

His voice was soft.
But cold.

ห้องเงียบ
แอร์ยังทำงาน
แต่ผมรู้สึก หนาวขึ้นเรื่อย ๆ

หัวหน้าค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก
หยิบอะไรบางอย่างออกมา

“คุณรู้ไหม… คนที่พลาดก่อนคุณ”
เขายิ้ม
“เขาหายไปไหน”

“เขา… ลาออก…” ผมตอบเบา

หัวหน้าหัวเราะเบา ๆ
“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นนะ”

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น ใต้โต๊ะ

เหมือนมีใคร… ขยับ

ผมก้มลงมอง

เงามืดใต้โต๊ะ
มี “คน” อยู่ข้างใน

ตัวงอ ปากถูกปิด
ตาเบิกกว้าง

“อ…ออกไปไม่ได้…”

เสียงเบา ๆ ลอดออกมา

ผม สะดุ้งถอย

หัวหน้า ยังยิ้ม
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ผมให้โอกาสทุกคนนะ”
เขาพูด
“โอกาส… แก้ไข”

เขาชี้ลงไป ใต้โต๊ะ
“เขายังแก้ไม่เสร็จ”

The room was silent.
The air conditioning still hummed.
But I felt myself growing colder by the second.

He slowly reached into a drawer
and pulled something out.

“Do you know… the person who made a mistake before you?”
He smiled.
“Do you know where they went?”

“They… resigned…” I answered softly.

He gave a quiet laugh.
“I hope so too.”

A sound came from beneath the desk.

Like something — someone — shifting.

I leaned down to look.

In the shadow under the desk,
there was a person.

Body curled. Mouth covered.
Eyes wide open.

“I… can’t get out…”

A faint voice slipped through.

I lurched backward.

My boss was still smiling.
As if nothing had happened.

“I give everyone a chance,” he said.
“A chance… to fix things.”

He pointed down beneath the desk.
“He hasn’t finished fixing his yet.”

ผมตัวสั่น
“พี่… นี่มัน…”

หัวหน้าเอียงคอ
“คุณจะเอาโอกาสไหม”

เงียบ… ยาวนาน

ผมพยักหน้า
ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตอบอะไร

หัวหน้ายิ้ม
“ดีมาก”

เขาลุกขึ้น เปิดประตูห้อง
“งั้นคุณไปทำงานต่อเถอะครับ”

ผมรีบเดินออกมา

วันถัดมา
ไม่มีใครพูดถึง เอกอีก
ไม่มีใครพูดถึง คนใต้โต๊ะ

จนกระทั่ง
ผมเริ่มได้ยินเสียงเบา ๆ

มาจาก ใต้โต๊ะตัวเอง

“…ช่วยด้วย…”

ผมก้มลงดู
ไม่มีอะไร

I was trembling.
“Sir… this is…”

He tilted his head.
“Will you take the chance?”

Silence… long and heavy.

I nodded.
Even though I didn’t understand what I was agreeing to.

My boss smiled.
“Very good.”

He stood, opened the office door.
“Then please, go back to work.”

I walked out as fast as I could.

The next day,
no one spoke of Ek anymore.
No one spoke of the person under the desk.

Until I began to hear a faint sound —
coming from beneath my own desk.

“…Help me…”

I leaned down to look.
Nothing there.

1. What do you think really happened to Ek?
2. What did the boss mean by “a chance to fix things”?
3. Why did the narrator freeze when he saw his own smile?
4. What does the ending suggest about how the cycle continues?

1. คิดว่าเอกเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ?
2. “โอกาสแก้ไข” ของหัวหน้าหมายถึงอะไร?
3. ทำไมพอเห็นรอยยิ้มตัวเองแล้วถึงชะงัก?
4. ตอนจบบอกอะไรเกี่ยวกับวัฏจักรที่วนซ้ำ?