The Second-Hand Glasses

“เอาอันนี้ไปไหมพี่…ใส่แล้วชัดขึ้นเยอะ”

คนขายยื่นแว่นเก่า ๆ มาให้ผม
เลนส์มีรอยขีดข่วน แต่กรอบยังแน่น

“ร้อยเดียวพอ”

ถูกจนผมไม่คิดอะไร
หยิบเงินจ่าย แล้วก็ ใส่เลย

ทันทีที่ใส่

โลกทั้งใบคมชัดขึ้น

แต่มีบางอย่าง… เกินมา

“Want these, mate? Everything’s much clearer with them.”

The vendor held out an old pair of glasses.
The lenses were scratched, but the frame was solid.

“Just a hundred baht.”

Cheap enough that I didn’t think twice.
Handed over the money and put them on.

The moment I did —

The whole world snapped into sharp focus.

But something was… more than it should have been.

ผมหันไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน

มี “เงาดำ” จาง ๆ คลุมตัวเขา
เหมือนควัน

ผมขมวดคิ้ว — ถอดแว่น

เงาหาย

ใส่กลับ

เงากลับมา

“ตาฝาดว่ะ…”

วันต่อมา ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เงาดำหนาแน่นกว่าคนอื่น
มันคลุมเกือบทั้งตัว

ผมจ้องเธอ รู้สึกแปลก ๆ

ไม่ถึงชั่วโมง

เสียงเบรกดังลั่น

เธอถูกรถชนต่อหน้าผม

ผมตัวชา

I turned and saw a man standing outside the shop.

A faint “dark shadow” hung over him
like smoke.

I frowned — took the glasses off.

Shadow gone.

Put them back on.

Shadow back.

“Must be my eyes playing tricks…”

The next day I saw a woman.
Her shadow was far darker and thicker than everyone else’s.
It covered almost her entire body.

I stared at her, feeling uneasy.

Less than an hour later —

Brakes screaming.

She was hit by a car right in front of me.

I went numb.

หลังจากนั้น ผมเริ่มเข้าใจ

แล้ววันหนึ่ง ผมเดินผ่านกระจก

ผมหยุดทันที

ผม… มีเงาดำ

บาง ๆ

“ไม่…ไม่ใช่…”

ผมรีบถอดแว่น — เงาหาย
ใส่ใหม่ — มันยังอยู่

After that, I began to understand.

Then one day, I walked past a mirror.

I stopped dead.

I… had a dark shadow.

Faint. But there.

“No… that can’t be…”

Glasses off — shadow gone.
Glasses on — still there.

วันที่สอง — มันหนาขึ้น

วันที่สาม — มันเกือบทั้งตัว

ผมไม่ออกจากห้อง
ไม่กิน ไม่ไปไหน

“กูไม่ตาย… กูไม่ตาย…”

วันที่สี่

ผมสะดุ้งตื่น รีบคว้าแว่นใส่

แล้วผมก็หัวเราะ

เงาดำ… หายไปแล้ว

“รอดแล้ว…”

น้ำตาผมไหล

ผมรีบเดินไปหน้ากระจก
อยากเห็นตัวเองชัด ๆ

Day two — it grew darker.

Day three — it covered almost all of me.

I didn’t leave the room.
Didn’t eat. Didn’t go anywhere.

“I won’t die… I won’t die…”

Day four.

I jolted awake and grabbed the glasses.

And then I laughed.

The dark shadow… was gone.

“I made it…”

Tears ran down my face.

I rushed to the mirror,
wanting to see myself clearly.

แต่ในกระจก

ผม… ยืนอยู่ ปกติ

ไม่มีเงาดำ ไม่มีอะไรผิดปกติ

“จบแล้ว…”

ผมยิ้ม โล่งใจ

แล้วผมก็ชะงัก

เพราะ “ผมในกระจก”
ยังยิ้มอยู่

ทั้งที่ผมหยุดยิ้มไปแล้ว

มันค่อย ๆ ยิ้มกว้างขึ้น

กว้าง… จนผิดรูป

ผมถอยหลัง

“ไม่ใช่…”

ทันใดนั้น มีมือหนึ่ง
โผล่ออกมาจากในกระจก

คว้า “แว่น” บนหน้าผม

ผมกรีดร้อง

แต่ไม่มีเสียง

ภาพมืดลง

But in the mirror —

I… was standing there. Normal.

No dark shadow. Nothing wrong.

“It’s over…”

I smiled. Felt relief flood through me.

Then I froze.

Because “the me in the mirror”
was still smiling.

Even though I had already stopped.

It slowly smiled wider.

Wider… until the face was wrong.

I stepped back.

“That’s not me…”

Then — a hand
reached out from inside the mirror.

And grabbed the glasses from my face.

I screamed.

But no sound came.

Everything went dark.

ผมลืมตาอีกครั้ง

ผมยังยืนอยู่หน้ากระจก ปกติ

ผมหัวเราะเบา ๆ

“เมื่อกี้กูฝันเหรอวะ…”

ผมก้มมองพื้น

ผมเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ในกระจก “ผม” ยังยืนอยู่
หายใจ กะพริบตา

แต่ผมรู้ทันที

มันยิ้ม แล้วกระซิบ
ทั้งที่ผมไม่ได้ยินด้วยหู
แต่ ได้ยินในหัว

เงียบ

I opened my eyes again.

I was still standing in front of the mirror. Normal.

I let out a soft laugh.

“Was that a dream just now…”

I looked down at the floor.

I slowly raised my head.

In the mirror, “I” was still standing there.
Breathing. Blinking.

But I knew immediately.

It smiled. Then whispered.
Not through my ears —
but directly inside my head.

Silence.

ภาพในกระจกกระพริบ

ซ้อนทับด้วยอีกภาพ

ร่างของผม
นอนคว่ำอยู่ในห้อง
นิ่ง

แว่นวางอยู่ข้างศพ

ผมพยายามถอย
แต่ ขยับไม่ได้

เพราะผม… ไม่ได้อยู่ตรงนี้

ผมมองลงไปที่ตัวเอง

เสียงสุดท้ายดังขึ้น ใกล้มาก

ภาพในกระจก
“มัน” ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปรับแว่น

แล้วมองตรงมาที่ผม ยิ้ม

เหมือนกำลังรอ

ให้ใครอีกคน

หยิบแว่นนี้ไปใส่ต่อ

The image in the mirror flickered.

Overlaid by another image.

My own body —
face down on the floor of the room.
Still.

The glasses resting beside the corpse.

I tried to step back.
But couldn’t move.

Because I… was no longer really there.

I looked down at myself.

One last voice. Very close.

The figure in the mirror
slowly raised a hand and adjusted the glasses.

Then looked directly at me. Smiling.

As if waiting.

For someone else

to pick up the glasses and put them on.

1. When exactly did he die — and why didn’t he know?
2. What does the disappearing shadow really mean?
3. Who was the original owner of the glasses?
4. Why does the thing in the mirror wait for the next person?

1. เขาตายตอนไหนกันแน่ — แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้?
2. เงาที่หายไปหมายความว่าอะไรกันแน่?
3. เจ้าของแว่นคนก่อนหน้านี้คือใคร?
4. ทำไมสิ่งในกระจกถึงรอให้มีคนมาหยิบแว่นต่อ?