🖤 ตอนที่ 4: การเผชิญหน้า
Black Love — Episode 4: The Confrontation
คืนนั้น…กานต์แทบไม่ได้นอน
That night… Karn barely slept.
ภาพทุกอย่างฉายซ้ำในหัวเขา
Everything replayed over and over in his mind.
ผนังที่เต็มไปด้วยรูปของเขา
Walls covered with photos of him.
เสื้อผ้าที่หายไป
The clothes that went missing.
และสายตาของไหม
And Mai’s gaze.
ทุกอย่างมัน “ชัดเจนเกินไป”
Everything was “too clear.”
07:42 น.
07:42 AM.
เขายืนอยู่หน้าคาเฟ่
He stood in front of the café.
มือจับลูกบิดแน่น
His hand gripped the doorknob tightly.
“อย่าเข้าไป”
“Don’t go in.”
“แต่ต้องรู้ความจริง”
“But you need the truth.”
เขาผลักประตูเข้าไป
He pushed the door open.
กรุ๊งกริ๊ง…
Chime…
เสียงนั้น…แหลมเกินไปในวันนี้
The sound… felt too sharp today.
เขานั่งลงที่โต๊ะเดิม
He sat at the same table.
หัวใจเต้นแรง
His heart pounded.
แล้วเธอก็มา
Then she arrived.
ไหม
Mai.
เหมือนเดิมทุกอย่าง
Everything looked the same.
“วันนี้มาเช้าจังนะ”
“You’re early today.”
กานต์มองเธอนานกว่าปกติ
Karn stared at her longer than usual.
“รูปพวกนั้นคืออะไร”
“What are those photos?”
บรรยากาศนิ่งสนิท
Silence filled the air.
ไหมยิ้ม…ช้า ๆ
Mai smiled… slowly.
“ในที่สุดก็ถามสักทีนะ”
“Finally… you asked.”
“จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ”
“You really don’t remember?”
“จำอะไร”
“Remember what?”
ไหมหัวเราะเบา ๆ
Mai let out a soft laugh.
“เราสองคน…แต่งงานกันมา 5 ปีแล้วนะ”
“We’ve been married… for 5 years.”
โลกของกานต์หยุดหมุน
Karn’s world stopped spinning.
เธอยื่นเอกสารมาให้
She handed him a document.
ใบรับรองการสมรส
A marriage certificate.
ชื่อของเขา…ลายเซ็นของเขา
His name… his signature.
“นายลืมอีกแล้ว…”
“You forgot again…”
คำพูดนั้นหนักเหมือนค้อน
Those words hit like a hammer.
“มันก็แค่…ของของสามีเรา”
“They’re just… my husband’s things.”
คำว่า “สามี” ทำให้เขาหายใจไม่ออก
The word “husband” suffocated him.
ภาพบางอย่างแว้บเข้ามาในหัว
Fragments of memories flashed.
แต่จับไม่ได้…และหายไปทันที
But they slipped away instantly.
ไหมจับมือเขา
Mai reached for his hand.
“นายแค่ลืม”
“You just forgot.”
“แต่เราไม่เคยไปไหน”
“But I never left.”
กานต์ดึงมือกลับทันที
Karn pulled his hand away.
โลกเริ่มหมุน
The world began to spin.
เขาไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง
He no longer knew what was real.
ผู้หญิงตรงหน้า
The woman before him.
หรือความทรงจำของตัวเอง
Or his own memories.
และบางที…สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
And perhaps… the most terrifying thing—
อาจไม่ใช่ไหม
was not Mai.
แต่เป็น “ตัวเขาเอง”
But himself.
ที่กำลังหลงอยู่ในความจริงที่บิดเบี้ยว 🖤
Lost inside a twisted reality. 🖤