🖤 ตอนพิเศษ: มุมมองของไหม
Black Love — Special Episode: Mai’s Perspective
07:42 น.
07:42 AM.
เขายังมา
He still comes.
เหมือนทุกวัน
Just like every day.
นั่งที่เดิม
Sits at the same table.
มองไปที่ประตู
Looks at the door.
เหมือนกำลังรอใครบางคน
As if he’s waiting for someone.
…รอ “ฉัน”
…waiting for “me.”
ฉันยืนอยู่หน้าคาเฟ่
I stand in front of the café.
มองเขาผ่านกระจก
Watching him through the glass.
ทุกครั้งที่เห็นเขาแบบนี้
Every time I see him like this—
ฉันจะยิ้ม
I smile.
เหมือนครั้งแรก
Just like the first time.
ทั้งที่ความจริง…
Even though in reality…
มันไม่ใช่ครั้งแรกอีกแล้ว
It’s no longer the first time.
ไม่ใช่ครั้งที่สิบ
Not the tenth.
ไม่ใช่ครั้งที่ร้อย
Not the hundredth.
ฉันจำไม่ได้แล้วว่า…นี่คือครั้งที่เท่าไหร่
I don’t even remember… how many times it has been.
กรุ๊งกริ๊ง…
Chime…
ฉันเดินเข้าไป
I walk in.
เขาเงยหน้ามอง
He looks up.
แววตานั้น…ยังเหมือนเดิม
That look… hasn’t changed.
สะอาด
Clean.
ไม่รู้อะไรเลย
Clueless.
เหมือนวันนั้น…
Just like that day…
วันที่เขาฆ่าฉัน
The day he killed me.
ฉันนั่งลงตรงข้ามเขา
I sit across from him.
“รอนานไหม”
“Did you wait long?”
คำถามเดิม
Same question.
คำตอบเดิม
Same answer.
ทุกอย่าง…เหมือนบทละคร
Everything… like a script.
ที่ฉันต้องเล่นซ้ำ
That I must repeat.
เพื่อให้เขา “จำได้”
So that he can “remember.”
ครั้งแรก…ฉันโกรธ
At first… I was angry.
ครั้งที่สอง…ฉันร้องไห้
Then… I cried.
แต่ตอนนี้
But now—
ฉันแค่ยิ้ม
I just smile.
เพราะฉันรู้แล้วว่า
Because I’ve realized—
เขาจะไม่มีวันจำได้เอง
He will never remember on his own.
ฉันต้อง “พาเขาไปถึงจุดนั้น” ทุกครั้ง
I have to “lead him there” every time.
ให้เขาเห็นรูป
Show him the photos.
ให้เขาเริ่มสงสัย
Make him doubt.
ให้เขาตามฉันไป
Make him follow me.
จนถึงจุดที่เขา “แตกสลาย”
Until he finally “breaks.”
และจำได้ว่าเขาทำอะไรลงไป
And remembers what he did.
ช่วงเวลานั้น…
That moment…
คือช่วงเดียวที่ “ฉันมีอยู่จริง”
is the only time “I truly exist.”
หลังจากนั้น
After that—
ทุกอย่างก็จะเริ่มใหม่
everything resets.
07:42 น.
07:42 AM.
เขาจะลืม
He forgets.
และฉัน…จะกลับมาอีกครั้ง
And I… come back again.
ไม่ใช่เพราะฉันอยากอยู่
Not because I want to stay.
แต่เพราะเขา “ยังไม่ยอมรับ”
But because he still hasn’t accepted it.
ฉันลุกขึ้น
I stand up.
เดินออกจากคาเฟ่
Walk out of the café.
ปล่อยให้เขานั่งอยู่ตรงนั้น
Leaving him sitting there.
เหมือนทุกครั้ง
Like always.
ฉันหยุดอยู่หน้าประตู
I pause at the door.
แล้วหันกลับไปมองเขา
And look back at him.
เขากำลังยิ้ม
He’s smiling.
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
As if nothing ever happened.
ฉันยิ้มตอบ
I smile back.
แม้จะรู้ว่า…
Even though I know…
พรุ่งนี้
Tomorrow—
ฉันจะต้องฆ่าเขาอีกครั้ง
I will have to kill him again.
ไม่ใช่ด้วยมือ
Not with my hands.
แต่ด้วย “ความจริง”
But with the “truth.”
ที่เขาไม่เคยหนีพ้น 🖤
That he can never escape. 🖤